Αγιουρβέδα & Βοτανοθεραπεία

Αγιουρβέδα

Η Αγιουρβέδα θεωρείται η αρχαιότερη θεραπευτική τέχνη. Ετυμολογικά σημαίνει η τέχνη της επιστήμης και της ζωής. Στα σανσκριτικά Αγιουρ σημαίνει ζωή και βέδα επιστήμη. Είναι μια θεραπευτική προσέγγιση που χρησιμοποιεί οτιδήποτε μας παρέχει η φύση όπως τροφές, βότανα, χρώματα, ήχο, πολύτιμους λίθους, μέταλλα κ.α. για να αντιμετωπίζουμε οποιαδήποτε ασθένεια αφ΄ενός και για να ενδυναμώνεται ο οργανισμός αφ’ ετέρου. 

Πολλές από τις αρχές των φυσικών θεραπειών έχουν τη βάση τους στην Αγιουρβέδα. Οι ρίζες της είναι η Βεδική παράδοση και τοποθετείται περίπου 5000 χρόνια π.Χ. Θεωρείται το αρχαιότερο ιατρικό σύστημα στον κόσμο.

Η Αγιουρβέδα αντιμετωπίζει ολιστικά τον άνθρωπο σαν ένα σύνολο και όχι τμηματικά και μεμονωμένα.

Βοτανοθεραπεία

Η βοτανοθεραπεία είναι τόσο παλιά όσο και το ανθρώπινο είδος, ωστόσο πολύ λίγα δεδομένα, είναι διαθέσιμα για αυτό το θέμα. Το Ινδικό σύστημα της Αγιουρβέδας προσφέρει τα πιο συμπαγή βοτανολογικά θεωρήματα που γνωρίζει το ανθρώπινο είδος, αλλά αυτό, αλλού δυστυχώς μπλοκάρεται από το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου, και αλλού, μερικώς καταστρέφεται από τους ανθρώπους (π.χ. οι Μουσουλμάνοι κατέκτησαν την Ινδία τον 13 ο αιώνα). Πάντως, η παραδοσιακή ιατρική σοφία φαίνεται να επιβιώνει, μέχρι σήμερα, αφού αρχικά είχε διατηρηθεί, ευθέως διαμέσου των Srutis («την γνώση δηλαδή, με την διάδοσή της, από στόμα σε στόμα», ή από ιστορίες που ακούγονταν και θυμόντουσαν οι παλαιότεροι, ή από γενιά σε γενιά σε οικογένειες θεραπευτών), κι αργότερα με χειρόγραφα, που συγκεντρώθηκαν από την Σανσκριτική λογοτεχνία.

Ο κοινός αρχαίος άνθρωπος πρέπει να έμαθε την χρήση των βοτάνων μέσω του φαγητού και των ασθενειών του, όταν συμβίωνε με την Φύση, μέσω της οικολογικά φιλικής ζωής του. Στην πραγματικότητα κάθε χώρα έχει το δική της Βοτανολογία, κι ο Θεραπευτής – Ιατρός, εκείνων των χρόνων, ήταν ο ειδικός αυτής της τέχνης, όπου και χειριζόταν τα βότανα και τις ιδιότητες τους. Η αρχαία θεραπευτική μέθοδος, αναπτύχθηκε περαιτέρω, ανάμεσα από θρησκευτικά, φιλοσοφικά και μυθολογικά συστήματα, σε κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό.

Στην Ινδία η αρχαία φυλή των Rishis μέσω της εσωτερικής πνευματικής δύναμης και της υπερβατικής γνώσης και συμπόνιας για τα όντα που υπέφεραν, εξευγένισαν κι ανάπτυξαν την παραδοσιακή ιατρική σε ένα λειτουργικό σύστημα. Αυτό αργότερα, εξελίχθηκε και γραπτώς στα Devanagiri Lipi & Vedas.

Η νεότερη Ινδική ιατρική λογοτεχνία χρονολογείτε από την Πέμπτη χιλιετία προ Χριστού. Το Rig Veda είναι το αρχαιότερο βιβλίο θεραπευτικής γνώσης, στη βιβλιοθήκη του ανθρώπινου είδους. Είναι το πρώτο κείμενο, όπου ο κόσμος χρησιμοποίησε το «Aushadi» που σημαίνει ιατρική «επαγωγικής ενέργειας» , και το «Soma» όπου έχει περιγραφθεί ως η «θεραπεία που δίνει ζωή». Αυτά τα δύο
χειρόγραφα, απετέλεσαν τους οδηγούς, για θεραπεία, σε μια σειρά παθήσεων.

Αν και αυτές οι Vedic θεραπευτικές περιγραφές, δίνουν με ακρίβεια την απαρχή της γραπτής Ινδικής θεραπευτικής παράδοσης, η αυθεντική Αγιουρβέδα, «χάνεται» στα βάθη των αιώνων, με παραδοσιακά μέρη και πηγές πριν από τον
χρόνο…

«δεν υπάρχει χρόνος όπου, είτε το ρεύμα της ζωής, είτε το ρεύμα του νου και των αισθήσεων, δεν ρέει»(Charaka Samhita)
Αυτό είναι ένα επιχείρημα, που φέρει την Αγιουρβέδα, σε παραδοσιακή ενσωμάτωση με τη Γνώση της Ζωής, η οποία είναι τόσο τεράστια, όσο και η Ζωή η ίδια. Ayus σημαίνει ζωή και Veda σημαίνει εγνωσμένη γνώση. Γι αυτό η Αγιουρβέδα συνιστά την γνώση του συνόλου των επιστημών. Δεν είναι μόνο θεραπευτική, είναι ο φυσικός τρόπος για μια υγιεινή ζωή, μέσω της φυσικής-φιλικής προσέγγισης των πραγμάτων με πολλά στοιχεία κουλτούρας, κοινωνικότητας και περιβαλλοντολογίας, για την βελτίωση της σχέσης, όλων
των μορφών ζωής, με την Μητέρα Γή.

Ο κοινός αρχαίος άνθρωπος πρέπει να έμαθε την χρήση των βοτάνων μέσω του φαγητού και των ασθενειών του, όταν συμβίωνε με την Φύση, μέσω της οικολογικά φιλικής ζωής του. Στην πραγματικότητα κάθε χώρα έχει το δική της Βοτανολογία, κι ο Θεραπευτής – Ιατρός, εκείνων των χρόνων, ήταν ο ειδικός αυτής της τέχνης, όπου και χειριζόταν τα βότανα και τις ιδιότητες τους. Η αρχαία θεραπευτική μέθοδος, αναπτύχθηκε περαιτέρω, ανάμεσα από θρησκευτικά, φιλοσοφικά και μυθολογικά συστήματα, σε κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό.

Στην Ινδία η αρχαία φυλή των Rishis μέσω της εσωτερικής πνευματικής δύναμης και της υπερβατικής γνώσης και συμπόνιας για τα όντα που υπέφεραν, εξευγένισαν κι ανάπτυξαν την παραδοσιακή ιατρική σε ένα λειτουργικό σύστημα. Αυτό αργότερα, εξελίχθηκε και γραπτώς στα Devanagiri Lipi & Vedas.